اشتیاق بهره‌گیری از نعمت ‌های دنیایی

  • ۲۶۴
اشتیاق بهره‌گیری از نعمت ‌های دنیایی

طرح ملت امام حسین (علیه السلام)

متن ادبی

امام حسین علیه‌السلام شب عاشورا هنگامی‌که خیمه را بازرسی می‌کردند آیه 178 سوره آل‌عمران را قرائت می‌نمودند: وَ لا یَحْسَبَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا أَنَّما نُمْلِی لَهُمْ خَیْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِی لَهُمْ لِیَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِینٌ: و کسانى که کافر شدند، گمان نکنند مهلتى که به آنان مى‏دهیم به سودشان خواهد بود، جز این نیست که مهلتشان مى ‏دهیم تا بر گناه خود بیفزایند و براى آنان عذابى خوارکننده است. شاید با این مثال بهتر بتوان پیام این آیه را درک کرد: افراد مبتلا به قند، باید پرهیز کنند و حتی‌الامکان از خوردن شیرینی دوری نمایند؛ هرچه این افراد در خوردن چرب و شیرین غذاها افراط کنند، بیشتر از جانب بیماری آسیب خواهند دید و بیشتر بر درد و رنج‌های ناشی از آن و حتی رسیدن به مرگ خود نزدیک خواهند شد؛ البته طبیعت این بیماری نیز ولع استفاده از شیرینی را در بیمار بیشتر می‌کند و هرچه قند او بالاتر می‌رود، احساس نیاز کاذب بیشتر به مواد غذایی شیرین پیدا می‌کند. انسان‌های کافر ـ که خدا در زندگی آن‌ها هیچ جایگاهی ندارد و با غفلت از او روز را شب می‌کنند ـ مانند همین بیمار مبتلا به قند هستند؛ آن‌ها که در استفاده از نعمت‌های دنیایی اهل افراط و ولع هستند، هر چه بیشتر از این نعمت‌ها بهره بگیرند، بیشتر بر شقاوت خود می‌افزایند و در این میان خدا مقصر نیست، بلکه کوتاهی از خود آن‌هاست که بدون توجه به بیماری کفر، در مصرف شیرینی‌های دنیا افراط می‌کنند؛ اگر این کفر را به ایمان تبدیل کنند و ریشه این بیماری را در وجود خود بخشکانند، آنگاه هم ولع آن‌ها به استفاده افراطی از نعمت‌ها و شیرینی‌های دنیا کمتر می‌شود و هم میزان معقولی که استفاده می‌کنند، ذخیره قبر و قیامت آن‌ها می‌گردد و برای آنان شقاوتی به بار نمی‌آورد. سپاهیان عمر سعد به‌شدت به بیماری کفر و ناسپاسی مبتلا بودند و نعمت‌های خدا را در بدترین کارها یعنی کشتن ولی خدا به کار گرفتند و شقاوت ابدی را برای خود خریدند؛ مراقب باشیم تا ما نیز شبیه آن‌ها نعمت‌های خدا را در غیر مورد رضایت او به کار نبریم!
 
نویسنده : م.ش